पिंगळा महाद्वारीं बोली बोलतो देखा । डौर फिरवितो डुगडुग ऐका ॥ध्रु०॥ वरल्या आळीला तुम्ही सावध रहावें । पाटीलबुवाला मग लावून सवें । चिठी येईल बा मग पडेल ठावें ॥ १ ॥" किर्र ऽऽ …रात्रींच्या वेगवेगळ्या प्रहरांवर गत पिढ्यांनी अनेक निशाचरांची नावे कोरली आहेत. त्यापैकी, सूर्य उदयाला येण्याअगोदर काही वेळाचा जो प्रहर असतो त्या वेळेचे पूर्वजांनी ‘पिंगळ वेळ’ असे नामकरण करून ठेवले आहे. या नावातही एक अनोखी गूढता दडलीये. ‘पिंगळ’ म्हणजे घुबड पक्षी अन् ‘पिंगळ वेळ’ म्हणजे त्याच्या ‘किजबिजण्याची वेळ… ’ नेमक्या याच प्रहराचे औचित्य साधत गावकुसाबाहेरील मसणवटीच्या परीघातून गावाच्या दिशेने दोन पावलं हळूहळू सरकू लागतात. भल्या पहाटेच्या नीरव शांततेतील निर्मनुष्य वाटांवर त्या पावलांना केवळ चामड्याच्या कुरकुरणाऱ्या चपलांच्या आवाजाची साथ असते. पहाटेच्या वेळी सावलीसारख्या दिसणाऱ्या त्या धिप्पाड सावळ्या देहाच्या कमरेवर शुभ्रसे एकटांगी धोतर, अंगातल्या आपऱ्या बंडीवर चढविलेले काळेभोर रूबाबदार जॅकेट, बगलेत टांगलेली झोळी, हाताच्या पंज्यात कौशल्याने पकडलेलं कुडमुडं किंवा गुडगुडी अन् पांढरपेशा भाषेत सांगायचं झाल...
Comments
Post a Comment